| تبليغات | X |
Please contact the administrator.
پ.ن: این پیغامه بدجوری رفته تو مخمون! امشاسپندان (فرناز) و صورتک حوا (مریم) و ... چند هفته ست فقط همین عبارت اینگلیسی رو بلدن بنویسن!
همی مردگان این سرزمین، از زندگان، زندهترند. فکرکنم در جهان تنها کشوری باشیم که کارناوال عزا و ماتم به راه میاندازیم، سرشاز از ناله و گریه و زاری. گویا زندگی در اذهان ما از اهمیت چندانی برخوردار نیست و ارتباطات انسانی و مادی رنگ باخته است، در عوض آنچنان بر مردگان خویش عزت مینهیم که حتی از مرگ پیشوایان دینی خویش را، پس از چهارده قرن، فغان بسیار سر میدهیم. مدام در فکر آنیم که در جهان بعدی، در کشاکش پل صراط، در طبقات جهنم، چه برسر ما خواهد آمد؟ زیستن در این دنیا، قواعد خود را دارد، قواعد زندگی، نه مردگی (ترکیبی ناهمگون اما موزون).
سالیان سال، انسانهایی که طالب قدرت بودند، در قلب سپاه خویش، کشور گشایی مینمودند. آنان مرد جنگ بودند و مردانه میجنگیدند و آنان که همراهشان بودند، به واقع جنگاور بودند.
هفته دفاع مقدس (عجب نام عوامفریبانهای!) گذشت، بیش از بیست سال نیز از آن دوران گذشت، و اکنون آنان که راحت جان طلبیدند و آسوده در کاشانه خویش خوابیدند، افسار قدرت را در دست گرفتهاند، که همانا مرد جنگ بودن، مقولهای سنتیست و باید مدرن شد، زنده باد مردان باد (الان به کدوم جهت میوزه؟ برای بقای ما کدام فناشدگانی باقیند؟).
