حقیقت انسان همیشه در آنچه اظهار می‌کند نیست، بلکه در چیزی‌ست که از بیان آن عاجز است. پس هر گاه خواستی به کسی گوش بسپاری، نه به گفته‌هایش بلکه به ناگفته‌هایش گوش بسپار.

مسافر قصه من

تمام لحظه‌ها را

در لا به لای

خاطره‌های دیروز

می‌شود تصور کرد

هنوز ستاره می‌درخشد

و صدای زخمه ساز شنیده می‌شود

چون

آوای موسیقی شبگرد

تنها

عاشقانه‌ترین نغمه را سر می‌دهد

تا کسی نداند

غریبانه

رهسپار جاده‌های زندگی هستیم

گاهی آنچنان در دنیای مجازی وبلاگستان غرق می‌شویم، که انتظارات حقیقی از آن داریم. اما باید نیک بدانیم که اینجا آوردگاهی‌ست که برای جبران کمبودهای زندگانی واقعی ایجاد شده است. بسیاری از مطالب ناگفته و ناکرده را، آزادنه بیان می‌کنیم و هزاران بار، نه آنیم که می‌نمائیم. بر سیطره زندگانی خویش، افراد مجازی را، راه نگشائیم، که نادیده را چگونه شناخت توان!

خورشید خانم  وبلاگستان غروب کرد یا ابرهای سیاه پرتو زرین او را، مانع گشتند. صنم نازنینم، آنگاه که مقاله مرا با دقت خوانده بودی و نکته به نکته، نقدش نمودی، مرا گامی به پیش بردی. از تو عزیز متشکرم.

من اما چشم در راهم.

شب شد

تو نیامدی

خواب آمد

مرا برد

ابعاد سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی تشکیل دهنده، آنچه زندگی می‌نامیم، هستند، اما شاهدیم که برخی از انسان‌ها برخی ابعاد را گسترش داده و برخی دیگر را فراموش نموده، یا مذموم می‌دانند. چرا یک هنرمند باید از لحاظ اقتصادی ضعیف باشد؟ شاهد من هزاران شاعر و نقاش و نویسنده و نوازنده، که آهی در بساط نداشته و زندگانی را به دشواری سپری می‌نمودند یا می‌نمایند. آنچنان در فرهنگ و هنر غرق شدند که برخی منزوی گشتند و اجتماع را از یاد بردند، برخی تنگدست بودند و اقتصاد را به فراموشی سپردند و برخی آرامش خواستند و سیاست را نکوهش کردند. چرا هنرمندان این دیار به نان شب محتاج بودند؟ ایراد از خودشان بود یا از مردمان؟ ما کجا ایستاده‌ایم؟  

از شمار دوستان قدیم اندک اندک کم می‌شود و برخی دوست جدید جایگزین می‌شوند، اینم از دست تقدیر روزگار:

بلاگ نیوز

خانوم حنا (بی تا)

زن متولد 1357(ورژن بلاگفا)

اینم که گاهی شد و گاهی نشد و آینه زد و ...:

سرزمین آفتاب (هاله)

اینهم تعدادی از اسلاف‌شان:

زنانه ها(مهشید)

جوانه ها( موناهیتا)

از دل تا قلم

فریاد خاموش من است.

من از دل می‌نویسم

تا سیاه مشقی باشد

برای دلهایی که پر از چینی‌های ترک خورده‌اند و

به یک تلنگر می‌شکنند.

ای آوای آبی احساس

صخره هم تحمل این همه سکوت را ندارد.

کاش می‌شد

بی‌کسی‌ها را غرق کرد.

کاش می‌شد

تنها نبود و

لحظه‌ها را

باشمردن نفس‌های خسته‌ی خود نگذراند.